شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر با استفاده از تشبیه باد صبا به یاد معشوق خود می‌افتد. او احساس می‌کند که این باد بوی معشوق را به او منتقل کرده و او را ترک کرده است. اکنون، شاعر به خاطر این یادآوری از معشوق، غمگین و خسته شده و احساس می‌کند که دیگر نمی‌تواند به روال قبل ادامه دهد. بوی معشوق و ویژگی‌های او در روح و دل شاعر جاری شده و او را تحت تاثیر قرار داده است.
از باد صبا دلم چو بوی تو گرفتبگذاشت مرا و جست و جوی تو گرفت
هوش مصنوعی: وقتی که نسیم صبحگاهی عطر تو را به من رساند، دل من مجذوب آن شد و به جستجوی تو پرداخت و مرا تنها گذاشت.
زین پس به من خسته نگه می نکندبوی تو گرفته بود و خوی تو گرفت
هوش مصنوعی: از این به بعد، دیگر مرا خسته نخواهد کرد، بوی تو مرا گرفته و طبیعت تو را هم با خود دارم.