شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که اگر تو ظلم کنی، کسی نمی‌تواند فریاد بزند و اگر هم لطف کنی، نمی‌توان بر آن تکیه کرد. همچنین او می‌گوید که رازهایش در قلم نمی‌گنجد و نمی‌تواند آتش درونش را پنهان کند. به طور کلی، شاعر از احساسات عمیق و ناتوانی از بیان کامل آن‌ها صحبت می‌کند.
گر جور کنی از تو فغان نتوان کردور لطف کنی تکیه بر آن نتوان کرد
هوش مصنوعی: اگر تو بر ما ظلم و ستم کنی، کسی نمی‌تواند فریاد بزند و شکایت کند، اما اگر لطف و محبت کنی، نمی‌توان به آن تکیه کرد و فقط باید به آن امید بست.
در حوصلهٔ قلم نگنجد رازمآتش به میان نی نهان نتوان کرد
هوش مصنوعی: راز من به حدی بزرگ و عمیق است که فراتر از توانایی قلم برای بیان آن است، و نمیتوانم این آتش درونی را در نهان نگهدارم.