شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع جستجوی یقین و نور در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی در تلاش برای رسیدن به خدمت و احترام باشد، اما در این مسیر به ناشنیدنی‌ها و بی‌نوری بر بخورد، امکان دارد که در هنگام سماع و موسیقی، احساس وجد و شوق نکند. در نهایت، او این عدم لذت را به عدم تجربه نسبت می‌دهد و می‌گوید که اگر کسی لذت آن را نیافته باشد، معذور است.
از شمع یقین «اوحد» از آن بی نوریکاندر طلب از خدمت و حرمت دوری
هوش مصنوعی: شعله یقین اوحد روشن است، اما وقتی در طلب چیزی باشی و به خدمت و احترام آن بیتوجهی کنی، در تاریکی خواهی ماند.
در وقت سماع اگر تو را وجدی نیستچون لذّت آن نیافتی معذوری
هوش مصنوعی: اگر در زمان گوش سپردن به موسیقی و حال و هوای آن تو احساس خاصی نداری، این طبیعی است که لذت واقعی آن را تجربه نکرده باشی.