شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و ناامیدی اشاره دارد. شاعر از غم و افسوس می‌گوید که نمی‌تواند برخی از واقعیات زندگی را درک کند. او دعوت می‌کند که از ظاهر و تظاهر دور شویم و به حقیقت‌ها بپردازیم. در نهایت، شاعر بر اهمیت ارادت و احترام به دیگران تأکید می‌کند، حتی اگر نتوانیم همه چیز را بفهمیم.
[چندین مخور افسوس] که نتوان دانستمی باش به ناموس که نتوان دانست
هوش مصنوعی: بسیار افسوس نخور که ندانیم، زیرا این موضوع به یک قانون طبیعی برمیگردد که درک آن امکانپذیر نیست.
خالی شو و از سر تکلّف برخیزپای همه می بوس که نتوان دانست
هوش مصنوعی: خودت را از دغدغهها و تکلفها خالی کن و بیپروا زندگی کن. در این جهان، به قدری ناشناخته وجود دارد که نمیتوان تمام چیزها را فهمید. پس به سادگی جلو برو و با همه به خوبی برخورد کن.