شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر expresses احساس وابستگی و عشق به معشوق خود را مطرح می‌کند. او می‌گوید اگر معشوقش به او توجه کند، او بنده‌ی مقبولی خواهد بود، و اگر بی‌اعتنا باشد، او همچنان چاکر و معزول است. با این حال، شاعر بیان می‌کند که برایش تفاوتی ندارد که معشوق او را بپذیرد یا رد کند، زیرا او در هر دو حالت به معشوق مشغول است.
گر بنوازی بندهٔ مقبول توَمگر ننوازی چاکر معزول توَم
هوش مصنوعی: اگر به من محبت کنی، بندهای هستم که مورد قبول توست. ولی اگر محبت نکنی، تنها چاکری هستم که از مقامش سقوط کرده.
با ردّ و قبول تو مرا کاری نیستزیرا که به هر دو کار مشغول توَم
هوش مصنوعی: من به نظر تو اهمیتی نمیدهم، چون در هر حال به تو و چگونگی رفتار تو فکر میکنم و مشغولم.