شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و عشق اشاره می‌کند. او به شخصی اشاره دارد که هدایایی چون گُل و نعمت‌های دیگر را به یمن و چمن می‌بخشد. وقتی شاعر می‌گوید که آماده است جانش را فدای محبوب کند، محبوب در پاسخ می‌گوید که نه، جان او همان جان شاعر است و او باید خودش را به محبوب تقدیم کند. این گفتگو در واقع نمادی از عمق و پیچیدگی عشق است.
آنی که سهیلی به یمن می بخشییا تازه گلی را به چمن می بخشی
هوش مصنوعی: وقتی که به کسی لطف و محبت میکنی، مثل این است که تازگی و زیبایی را به او هدیه میدهی، همانطور که سهیل (ستارهای در آسمان) به یمن (مکانی پر از زیبایی) میتابد یا گلی تازه را به باغی پر از سبزی و نشاط میبخشی.
گفتم که تو را جان بدهم؟ گفتا نهجان تو منم مرا به من می بخشی
هوش مصنوعی: گفتم که جانم را فدای تو کنم؟ او پاسخ داد: نه، جان تو خود من هستم، پس چگونه میتوانی مرا به خودت ببخشی؟