شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات درونی و جدایی عاطفی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که دل، اگرچه در ظاهر پیدا نیست، در باطن به او وابسته است، اما در عمق وجودش متوجه می‌شود که حقیقتاً آن شخصی که به او تعلق دارد، نیست. او از شعله‌ور کردن آتش احساسات و درد و رنج سخن می‌گوید، چرا که در نهایت، در روز و شب همیشه یک احساس خالی از وجود آن شخص را تجربه می‌کند.
دل گرچه نه پیداست نهانش نه توییگیرم که دل من است جانش نه تویی
هوش مصنوعی: دل اگرچه خود را نشان نمیدهد و درونش پنهان است، اما اگر بپذیریم که این دل متعلق به من است، جانش که نیست تو.
آتش چه زنی در وی، پرخون چه کنیکآخر شب و روز در میانش نه تویی؟
هوش مصنوعی: آتش چه نشان میدهد در درونش؟ با چه تلاشی میتوانی آن را کنترل کنی، وقتی که در نهایت نه شب متعلق به توست و نه روز؟