شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبت و لطافت معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که همیشه نگهدار آنها باشد. او به سوختن دل‌ها به خاطر عشق معشوق و گناه کردن انسان‌ها اشاره می‌کند و امیدوار است که معشوق از کردار آنها سوال نکند. همچنین از دست رفتن زلف معشوق را به مثابه فقدان سررشته زندگی و امورشان می‌داند و در پایان، به تشبیه عشق به عاشقی که مانند پرنده‌ای در گلزار می‌باشد، اشاره می‌کند.
زهی راست از تو همه کار مابه هر حال لطفت نگهدار ما
هوش مصنوعی: به راستی که همه کارهایمان به لطف تو وابسته است، پس همیشه ما را زیر سایه محبتت حفظ کن.
به سودای زلف تو تا سوختیمدر آن حلقه گرم است بازار ما
هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق و زیبایی تو، جان خود را فدای زلفت کردیم. در آنجا که ما هستیم، گرما و نشاط برپا است.
گنه می کنیم و امید از تو اینکه از ما نپرسی ز کردار ما
هوش مصنوعی: ما گناه میکنیم و امیدواریم که تو از رفتار ما سوال نکنی.
از آن دم که زلف تو از دست رفتشد از دست سر رشتهٔ کار ما
هوش مصنوعی: از زمانی که زلف تو از دست رفت، کنترل و روند کارهای ما نیز نابود شد.
چو گفتم خیالی چه مرغی است، گفتیکی عندلیبی ز گلزار ما
هوش مصنوعی: وقتی از من پرسیدند که آن خیال چه پرنده‌ای است، پاسخی دادند که یک بلبل از باغ ماست.