شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و حزن ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود غم و دوری، انتظار وصال باعث تسلی خاطر است. همچنین، شاعر اشاره دارد که غریبان نمی‌توانند از محبت و صمیمیت واقعی آگاه باشند. در نهایت، او به ارزش‌گذاری و درک زیبایی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند پرنده‌ای (عندلیب) است که گل را می‌شناسد و قدر آن را می‌داند.
عشق می‌گفت از کَرَم‌های حبیبغم نصیب تست گفتم یا نصیب
هوش مصنوعی: عشق می‌گفت که از لطف و مهربانی محبوب، غم و اندوه به تو رسیده است. من هم پاسخ دادم که آیا واقعاً این سرنوشت من است؟
ما به داغ سینه‌سوز خود خوشیمتو مبر دردِ سرِ خویش ای طبیب
هوش مصنوعی: ما از درد و رنجی که داریم، خوشحالیم و به آن عادت کردهایم، تو هم نگرانی و درد خودت را ندان و برای ما کاری نکن.
غم نباشد هیچ از این دوری اگروعدهٔ وصل تو باشد عنقریب
هوش مصنوعی: اگر وعدهٔ دیدار تو در آینده نزدیک باشد، دیگر غم و دوری اهمیتی نخواهد داشت.
گر بپرسی از غریبان دور نیستنبود از اصل کرم این‌ها غریب
هوش مصنوعی: اگر از غریبان بپرسی، دور نیست که این‌ها از اصل نیکی و بخشندگی نیستند و غریب به نظر میآیند.
با رخت دارد خیالی الفتیقدر گل نیکو شناسد عندلیب
هوش مصنوعی: با لباس تو، احساس و خیال دوستی وجود دارد که مانند یک گلی زیبا، بلبل آن را بهخوبی می‌شناسد.