شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عظمت آیت حسن، که به معنای وفاست، اشاره می‌کند و می‌گوید که خداوند او را می‌شناسد. او به قد بلند و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی سرو نیز در مقابل قامت او ناتوان است. شاعر از دوری محبوب و اثر آن بر دلش سخن می‌گوید و می‌افزاید که حتی خاک پای او هم بی‌دلیل نیست، زیرا عشق و زیبایی او دل را شاد و آب چشم را بهانه می‌سازد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هر جا که خیال معشوق بیفتد، دست قدرت او در امور عالم تسلط دارد.
آیت حسن را که نام وفاستتو ندانسته‌ای خدا داناست
هوش مصنوعی: خدای دانا میداند که تو هنوز آیت زیبایی و نشانه وفا را نشناختهای.
سرو پیش قدت نمی یاردکه دگر در چمن برآید راست
هوش مصنوعی: سروهای باغ به قد و قامت تو نمیتوانند خود را نشان دهند، زیرا دیگر در چمن کس مثل تو نخواهد ایستاد.
تا کجا شد به دلبری دهنتکز نظر دور شد که ناپیداست
هوش مصنوعی: تا کجا میتوانی با دلرباییات مرا مشغول کنی، در حالی که دهانت از نظرم دور شده و ناپیداست؟
گرچه خاکِ در تو را بی وجهآب زد دیده عذر آن بر ماست
هوش مصنوعی: اگرچه با بیدلی و بدون دلیل به تو نگاه کردم و بیسبب اشک ریختم، اما این مشکل به ما مربوط نیست.
تا خیالی گُزید سرو قدتدر همه کار دست او بالاست
هوش مصنوعی: تا زمانی که به یاد تو هستم، در هر کاری که انجام میدهم، دست تو به من کمک می‌کند.