شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت حسن اشاره می‌کند و می‌گوید که جذابیت او به حدی است که در هر جایی که می‌رود، توجه‌ها را جلب می‌کند و فتنه و شوق به وجود می‌آورد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق و دلبستگی به او می‌تواند دل را بسوزاند و هشدار می‌دهد که به زلف او دل نبند، زیرا ممکن است خطراتی در پی داشته باشد. در کل، شعر درباره جذابیت و خطرات عشق سخن می‌گوید.
اگر گویی که حسن از رویِ من خاستدروغی نیست در روی تو پیداست
هوش مصنوعی: اگر بگویی زیبایی به خاطر چهره من است، دروغی نمیگویی؛ چون زیبایی تو در چهرهات مشخص است.
بدین رفتار و شکل ای سرو قامتبه هرجا می روی کارِ تو بالاست
هوش مصنوعی: ای سرو قامت با این رفتار و زیباییات، هر جا که بروی، کارهایت برجسته و ممتاز است.
عجب سروی که اندر باغِ خوبیچو بنشستی ز هر سو فتنه برخاست
هوش مصنوعی: سروی زیبا در باغی دلنشین نشسته است و هر سو که نگاه کنی، شلوغی و هیجان به وجود آمده است.
دلا چون سوختی در زلف او پیچکه شد بازار گرم و وقت سوداست
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی در زلف او گرفتار شدی و آتش عشق تو را سوزاند، بدان که زمان بهرهبرداری و لذت بردن از این عشق فرا رسیده است.
دل از زلفش نگه دار ای خیالیکه هندویی ست دزد و دست ناراست
هوش مصنوعی: دل خود را بر زلف او نگهدار، ای خیال، که او مانند یک هندی دزد و بیرحم است.