شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناپایداری و نداشتن بنیاد قوی در زندگی اشاره می‌کند و غم و اندوه را به عنوان تنها اصل وجودی خود معرفی می‌کند. او از راز دلش سخن می‌گوید که نمی‌تواند آن را از محبوب پنهان کند، زیرا هیچ مانعی بین آنها وجود ندارد. شاعر معتقد است که هیچ چیز در بهشت هم به اندازه محبوبش ارزشمند نیست. او همچنین به احساس رسوایی خود در برابر دیگران اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دل خود، جز ناله و غم، کسی را نمی‌یابد. در نهایت، او زیبایی محبوبش را با زیبایی ماه نو مقایسه می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند جای آن را پر کند.
دلا بنیاد جان را محکمی نیستدر او جز غم اساس خرّمی نیست
هوش مصنوعی: ای دل، در این دنیا هیچچیز بهعنوان پایه و اساس زندگی محکم نیست، جز غم و اندوه که اساس خوشیها نیز نیست.
چه پوشم راز دل از تو چو هرگزمیان ما و تو نامحرمی نیست
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم راز دلم را از تو پنهان کنم، در حالی که هیچ چیزی میان ما وجود ندارد که ما را از هم جدا کند؟
اگر در روضه رضوان صد ره از حورتو را بهتر ندارد آدمی نیست
هوش مصنوعی: اگر در بهشت، حتی صد بار هم به زیبایی حوریان نظر کنی، باز هم تو از آنها دلیرتر و زیباتر هستی و هیچ انسانی وجود ندارد که به اندازه تو ارزشمند باشد.
مرا هر لحظه رسوا کردن ای اشکبه پیش مردمان از مردمی نیست
هوش مصنوعی: ای اشک، تو مرا در برابر مردم رسوا میکنی، اما این کار از روی انسانیت نیست.
اگر چه ماه نو بسیار خوب استبه خوبی ابرویت را زو کمی نیست
هوش مصنوعی: هرچند که ماه نو زیبایی خاص خود را دارد، اما زیبایی ابروهایت هیچ کم و کسری ندارد و به مراتب بیشتر است.
درون خلوت غم با خیالیبه غیر از ناله کس را همدمی نیست
هوش مصنوعی: در تنهايي و اندوه، تنها صداي ناله است که همراهم است و هیچ کس دیگری در کنارم نیست.