شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و عبودیت به یک معشوق الهی است. شاعر احساس خود را نسبت به اوج احترامی که برای معشوق قائل است، بیان می‌کند و می‌گوید که دل او در مقام عبادت این معشوق قرار دارد. همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که تمام فتنه‌ها و جذابیت‌ها تنها در وجود اوست. در نهایت, شاعر به این نکته می‌پردازد که اگرچه خط معشوق مانند جادو است و نمی‌توان آن را به وضوح دید، اما نام او در قلب و دفتر دلها ثبت شده است.
دلم را مقام عبادت درِ اوستزهی بخت آن دل که فرمانبرِ اوست
هوش مصنوعی: دل من تنها در کنار او و در مقام عبادت او آرامش مییابد. چه خوشبخت است دلی که از دستورات او پیروی می‌کند.
طفیل قد اوست هرجا که جانی ستعجب سرو نازی که جان‌ها برِ اوست
هوش مصنوعی: هرجا که روح و جانی وجود دارد، سایهای از زیبایی و ارادت به قد او حس میشود. او در حقیقت، سرو زیبایی است که جان‌ها برایش همیشه وجود دارند.
اگرچه خطش نیست چون غمزه جادوولیکن همه فتنه ها در سرِ اوست
هوش مصنوعی: هرچند که نوشتهاش به زیبایی و افسون خط خوش نیست، اما تمام جذابیت‌ها و مشکلات از وجود او ناشی میشود.
دمادم ز اندیشه خون می خورد دلچو قلب است لابد همین در خورِ اوست
هوش مصنوعی: دل همیشه از فکر و اندیشه در حال رنج است، همچنان که قلب برای او مناسب است.
خیالی به حشرت خط نیکنامیهمین بس که نام تو در دفترِ اوست
هوش مصنوعی: اینکه تو در دفتر خوشنامیها ثبت شدهای، نشاندهندهی عظمت و اهمیت توست. همین که نام تو در میان نیکان نوشته شده، برای اعتبار و ارج تو کافی است.