شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی و تأثیر زیبایی معشوق بر دل شاعر است. شاعر از احساسی عمیق سخن می‌گوید که در چهره و زلف معشوقش وجود دارد و می‌گوید که تمام تلاش‌هایش در زندگی به خاطر این عشق در باد رفته است. او همچنین به قهر معشوق اشاره می‌کند و این که عشق، دل او را به دست گرفته است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که از دیدن زیبایی معشوق، به ترک ریا و تظاهر بهتر از زهد فکر کرده است. این اشعار به وضوح احساسات عمیق و پیچیده‌ی عشق را بازتاب می‌دهد.
دل ناگرفته خال تو در زلف جا گرفتمرغی عجب به دامِ تو افتاد و پا گرفت
هوش مصنوعی: دل زیبا و غمگین من به یاد خال زیبای تو در زلفت آرام گرفته است. شگفتانگیز اینکه مرغی در دام تو گرفتار شده و برای خود جایی پیدا کرده است.
با سرو از لطافت قدّ تو بادِ صبحهر نکته یی که گفت چمن از هوا گرفت
هوش مصنوعی: با زیبایی و ظرافت قامت تو، نسیم صبح هر چه را که گلستان از هوا می‌گوید، در خود دارد.
بر باد رفت حاصل عمر عزیز منزین غم که باد دامن زلفت چرا گرفت
هوش مصنوعی: تنها چیزی که به عنوان نتیجهی عمر با ارزش من باقی مانده، در اثر غم و اندوهی است که از دامن زلف تو به وجود آمده است.
دل را گرفت شحنهٔ عشقت به دست قهرچون قلب بود آخر کارش خدا گرفت
هوش مصنوعی: عشق تو دل مرا به سختی در دست گرفت و با بیرحمی آن را تسخیر کرد، چون در نهایت این قلب است که از دست میرود و تنها خداوند است که میتواند آن را نجات دهد.
در فنّ زهد بنده خیالی طریقه ییزاین خوبتر ندید که ترک ریا گرفت
هوش مصنوعی: در زمینه زهد و پارسایی، من هرگز روشی بهتر از این ندیدهام که از ریا و تظاهر دوری کنیم.