شمارهٔ ۹۲ - استقبال از شمس مغربی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و دوری از محبوب خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که کسانی که مانند او عاشق نیستند، نمی‌توانند درک کنند که دوری از محبوب چه معنایی دارد. همچنین شاعر به سوز و شوق عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه ماه و نور شمع زیبا هستند، اما هیچ یک بدون توجه به محبوب نمی‌توانند خالص باشند. او همچنین به خواب و مستی چشم یار اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق حقیقی و عذرخواهی برای عدم توجه به محبوب، هرگز توجیه‌پذیر نیست.
هرکه از دیدار جانان همچو من مهجور نیستگر خبر ز اندیشهٔ دوری ندارد دور نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که مانند من از دیدار محبوبش محروم نیست، اگر فکر دوری او را نکند، از دوری هم به دور نیست.
و آن که با سوز محبّت نیست چون پروانه گرمگر همه ماه است شمع دولتش را نور نیست
هوش مصنوعی: کسی که با عشق و محبت نمیسوزد، مانند پروانهای است که اگرچه در ماههای روشن است، اما به شمعی که نشاندهندهی خوشبختی است، نوری نمیبخشد.
ماه را گویی مگر نسبت به رویش کرده اندورنه بی وجهی به حسن خویشتن مغرور نیست
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که ماه انگار به خاطر زیباییاش نسبت به چهرهاش خود را بالا برده است، وگرنه دلیل برای این خودبینی نسبت به زیباییاش وجود ندارد.
با حریفان از چه رو پیوسته دارد سرگراننرگس پر خوابِ چشم یار اگر مخمور نیست
هوش مصنوعی: چرا همیشه با رقبایش شگفتزده است وقتی چشمان خوابآلود معشوقش در برابرش است، اگر او مست نیست؟
ای خیالی منکر عشق بتان تا عاقبتجان نه در بازد به عذرِ این گنه معذور نیست
هوش مصنوعی: ای خیال من که عشق محبوبان را نمیپذیری، بالاخره جانم را نمیتوانی پس بگیری و به خاطر این گناه، معذور نیستی.