شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تأثیر عاطفی یک گل در باغ صحبت می‌کند. شاعر از احساسات خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه زیبایی این گل (که نماد محبوب است) او را تحت تأثیر قرار داده و به او احساساتی عمیق می‌دهد. شاعر به مقایسهٔ حال خود با حالت گل‌ها و چگونگی بروز غم و جدایی می‌پردازد. او بیان می‌کند که در لحظات سخت و غم، حتی اگر احساساتش به ظاهر بروز نکند، در درونش تأثیر عمیق این جدایی احساس می‌شود. در کل، شعر رویارویی زیبایی و غم را به تصویر می‌کشد.
آن شاخ گل خرامان در باغ چون برآیدچون لاله از خجالت گل غرق خون برآید
هوش مصنوعی: وقتی که گل سرخ با ناز و آراستگی در باغ به انتظار میرسد، لاله به خاطر شرم و خجالت آن، از شدت ناراحتی و حسادت، بسیار غمگین و آشفته می‌شود.
چون در هوای رویش میرم عجب نباشدهر سبزه ای ز خاکم گر لاله گون برآید
هوش مصنوعی: زمانی که در اثر زیبایی و جذابیت او گام برمیدارم، عجیب نیست اگر هر گیاهی از خاکم بروید و به رنگ لاله درآید.
یاران به دور خطّش فالی اگر گشایندبر نام من ز اوّل حرف جنون برآید
هوش مصنوعی: اگر دوستان درباره او طالع من را بیندیشند، از نخستین حرف کلمه "جنون" نام من نمایان خواهد شد.
گرچه نمی برآید جانم ز غصّه لیکنچون نوبت جدایی آمد کنون برآید
هوش مصنوعی: هرچند که از درد و غصه، جانم به تنگ آمده، اما حالا که وقت جدایی رسیده، دیگر این درد به وضوح احساس می‌شود.
از گریه بس که بگذشت آب از سر خیالیتا عاقبت در این کو از آب چون برآید
هوش مصنوعی: از بس که در گریه گذراندهام، حالا دیگر تمام خیالاتم غرق شدهاند. در نهایت، در این شرایط فقط میتوانم انتظار داشته باشم که آب از سر بگذرد و بروز کند.