شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره رسیدن به هدف و مقصد واقعی است. شاعر به ایاز (خدمتکار معروف) اشاره می‌کند که از بندگی به خدمت محمود (پادشاه) می‌رسد. او می‌گوید که اگر کسی از مسیر صحیح و با صداقت قدم بردارد، به آسانی به مقصد مورد نظرش می‌رسد. در اینجا، "محاب" و "کوی وحدت" نماد‌هایی از عشق و حقیقت هستند. همچنین، شاعر به صبوری در زمان‌های سخت اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که آنچه که مقدر شده است، در نهایت به سمت ما خواهد آمد.
آن دم ایاز خاص به مقصود می‌رسدکز بندگی به خدمت محمود می‌رسد
هوش مصنوعی: زمانی می‌رسد که ایاز به هدفش می‌رسد، زیرا از مقام بندگی به خدمت محمود دست پیدا کرده است.
ناموس چون محاب ده کوی وحدت استزاین عقبه هرکه می‌گذرد زود می‌رسد
هوش مصنوعی: اگر شخصی از راه بازگشت به اصل و حقیقت عبور کند، به زودی به مقصد نهایی و روشنایی می‌رسد. در این مسیر، انسجام و ارتباط عمیق با حقیقت و وحدت وجود دارد.
دریاب خویش را اگرت عزم کوی اوستکآنجا کسی که بگذرد از سود می‌رسد
هوش مصنوعی: خودت را بشناس و درک کن، اگر تصمیم گرفتهای به سوی او بروی؛ چرا که آنجا هر کسی که عبور کند، به منفعت و سود خواهد رسید.
هر سالکی که پا ز سر صدق می‌نهداوّل قدم به منزل مقصود می‌رسد
هوش مصنوعی: هر کسی که با صداقت و نیتی خالص گام در راهی میگذارد، در همان ابتدا به مقصد نهایی خود می‌رسد.
تو پیش آه گرم رو ای پیک تیزروکو نیز در قفای تو چون دود می‌رسد
هوش مصنوعی: توی دلیلی برگرد و پیش آهای داغ بگذار. ای فرستندهی سریع، میدانم که پشت سر تو هم چون دود، چیزهایی حرکت می‌کند.
گر شام غم رسید خیالی صبور باشکز غیب آنچه روزی ما بود می‌رسد
هوش مصنوعی: اگر شبهای غم و اندوه به سراغت آمد، صبر و بردباری پیشه کن، چرا که روزی چیزهایی که مقدر شده است از راه می‌رسد.