شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این متن شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش تحت تأثیر چشم و فنون چشمان او قرار گرفته است. او از روشنایی دلش که ناشی از چهره معشوق است سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که زیبایی او در خطوط چهره‌اش نمایان است. شاعر همچنین از حرف‌های بی‌ادبانه دیگران درباره معشوقش سخن می‌گوید و به آنها توصیه می‌کند که از اظهار نظر خودداری کنند. در نهایت، شاعر به یادآوری عشق و احساساتش نسبت به معشوق پرداخته و بیان می‌کند که عشق او همچون شعله‌ای در دلش می‌سوزد و این عشق هر شب او را در خواب نیز احاطه کرده است.
اگرچه دل نصیب از چشم شوخت مکر و فن دارددهان و ابرویت پیوسته باری نقش من دارد
هوش مصنوعی: اگرچه دل من از نگاه زیرکانه و حقهبازیات بهرهای ندارد، اما لب و ابروهایت همیشه تصویری از من را به یاد میآورد.
دلم را عاقبت از شمع رخسار تو روشن شدکه خطّت هرچه دارد جمله بر وجه حَسَن دارد
هوش مصنوعی: دل من در نهایت با زیبایی چهره تو روشن شد، چرا که هر چیزی که درباره تو وجود دارد، تماماً بر زیبایی تو افزوده میشود.
شنیدم با دهان تو ز تنگی لاف زد پستهبگو آن بی ادب را تا زبان را در دهن دارد
هوش مصنوعی: شنیدم که تو با دهانت از سختی و فشار صحبت کردی، اکنون به من بگو که آن بیادب را چگونه در برابر زبانش که در دهانش است، راهنمایی کنم.
چه آب روی از این بهتر شهید عشق را فرداکه از خاک سر کوی تو گَردی بر کفن دارد
هوش مصنوعی: آیا ممکن است چیزی بهتر از این باشد که یک عاشق شهید، روزی خاکی که از خیابان تو برداشته شده را بر روی کفن خود داشته باشد؟
خیالی را کجا باشد خیال خواب، چون هر شبز سودای خط و خالت شرر در پیرهن دارد
هوش مصنوعی: آیا امکان دارد به خواب خیال پردازی بپردازم وقتی هر شب در پی یاد تو و زیباییات، شعله‌ای در دل دارم؟