شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات عاشقانه و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر از تاثیر چشم‌های معشوق و زیبایی او که دلش را به تسخیر درآورده، در غم و رنج خود می‌گوید. او به نقش ابرو و خط معشوق اشاره می‌کند و از دیوانگی‌اش در پی عشق و وفا سخن به میان می‌آورد. هم چنین، شاعر به سوالاتی درباره ماه و زیبایی معشوق می‌پردازد و می‌گوید که نتوانسته از عشق و جفای معشوق روی بگرداند. در نهایت، او احساس می‌کند که حب و وفای او به معشوق گناهی بزرگ است.
تا کافر چشمت ز مژه عزم سپه کردبر خون دلم غمزهٔ تو چشم سیه کرد
هوش مصنوعی: چشمان تو که به مانند سپاهیان بر من حملهور شد، باعث شد که دل من از غم و اندوه سرشار شود و نگاه زیبای تو بر آن زخم بزند.
این دل که کمین داشت بدآن چشم تو عمریخم زد به فن ابروی تو تا چشم نگه کرد
هوش مصنوعی: این دل که همیشه در انتظار تو بود، سالها به خاطر زیبایی و کمانی که ابرویت دارد، خم و کج شد تا تو را ببیند.
مسکین دلم ار خطّ تو را مشگ ختا گفتدیوانه وشی بود خطا گفت و تبه کرد
هوش مصنوعی: دل بیچارهام اگر خط خوش تو را ببیند، سنگین و غمگین میشود. مثل دیوانهای که در خطا برود و همه چیز را خراب کند.
این نکته نشد روشنم از ماه که آخرچندین که به رخسار تو زد لاف چه مه کرد
هوش مصنوعی: من نتوانستم این نکته را در مورد ماه دریابم که چرا این همه تبلیغ و ادعا درباره زیبایی چهرهات وجود دارد.
از راه وفایت به جفا روی نتابمزاین مرتبه چون عشق توام روی به ره کرد
هوش مصنوعی: هرگز از وفای خود به تو سُست نخواهم شد، حتی با وجود آنکه در این مرحله، عشق تو مرا به سمت جدایی میکشاند.
زآن گونه تو را قصد خیالی ست که گوییاظهار هواداریِ تو کرد گنه کرد
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تو نقشهای در ذهن داری که نشان از علاقه و وابستگیات به من دارد، اما این ابراز احساسات تو شاید به نوعی خطا یا گناه تعبیر شود.