شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: این غزل درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به سرشت و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چشمان او به دادخواهی و درخواست توجه نیازی ندارد. او دل را از مردم می‌برد، زیرا جمال و لطافت چهره‌اش بی‌نظیر است. شاعر معشوق را تابناکی و زیبایی می‌داند که هیچ چیزی به پای او نمی‌رسد و به زبان عشق و احساسات خود اعتراف می‌کند، حتی اگر از ناپایداری احساساتش آگاه باشد. به طور کلی، شعر شامل عشق عمیق و سوز و گداز ناشی از آن است.
چنین که چشم تو پروای دادخواه نداردسزد که دل برد از خلق و جان نگاه ندارد
هوش مصنوعی: چنین است که چشم تو هیچ توجهی به عدالت و دادخواهی ندارد، بنابراین شایسته است که دل از مردم بربایی و از جان خود هم چشمپوشی کنی.
کمال حسن و جمال تو را دلیل همین بسکه در لطافت رویت کس اشتباه ندارد
هوش مصنوعی: اینکه زیبایی و نیکی تو به حدی است که هیچ کس در لطافت چهرهات دچار اشتباه نمیشود، خود نشانهای کافی از کمال حسن و زیبایی توست.
به آفتاب جمالت که هست بر همه روشنکه آنچه روی تو دارد به حسن ماه ندارد
هوش مصنوعی: به روشنایی چهرهات که بر همه نمایان است، این نکته واضح است که زیبایی تو هیچگاه با زیبایی ماه قابل مقایسه نیست.
سرشک گفت به مردم حدیث راز دلم راوگرنه دیدهٔ تردامنم گناه ندارد
هوش مصنوعی: اشک من به مردم قصه دلbroken من را نقل کرد، وگرنه چشمانم که به ناز و نرمش شناخته شدهاند، بیگناهاند.
ز ضعف کار خیالی رسیده است به جاییکه سوخت ز آتش عشق و مجال آه ندارد
هوش مصنوعی: به دلیل ضعف و ناتوانی، به نقطهای رسیدهام که از آتش عشق سوختهام و دیگر فرصتی برای آه کشیدن ندارم.