شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به طوطی‌ای اشاره می‌کند که ادعای سخن گفتن دارد، اما وقتی دهانش بسته می‌شود، نمی‌تواند چیزی بگوید. او از طریق زیبایی و جذابیت چشم یک معشوق متوجه می‌شود که این ویژگی نشانه‌ای از انسانیت و محبت است. شاعر می‌گوید که اگر صورت معشوق رنگی از زندگی ندارد، اما گل‌ها به خاطر شادی به لبخند می‌آیند. همچنین، شاعر از ساقی به خاطر لحظات زندگی‌اش شکرگزاری می‌کند و می‌گوید که وجودش به خاطر عشق و زیبایی‌هایی که در دنیای طبیعی وجود دارد، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. در نهایت، حتی بدون حضور معشوق، بلبل به خاطر عشق به گل، آواز می‌خواند.
طوطیِ عقلم که دعویّ تکلّم می‌کندچون دهانت نقش می‌بندد سخن گم می‌کند
هوش مصنوعی: عقل من مانند یک طوطی است که میخواهد صحبت کند، اما وقتی که موضوعاتی در ذهنت شکل می‌گیرد، دیگر نمی‌تواند درست بیان کند.
از فریب غمزه دانستم که عین مردمی‌ستچشم مستت آنچه از شوخی به مردم می‌کند
هوش مصنوعی: از نگاه فریبندهات فهمیدم که چشمان مستت، نوعی از رفتار انسانی را در بین مردم به نمایش میگذارد، همانطور که شوخیها و بازیگوشیها به روابط اجتماعی شکل میدهند.
گر ندارد از گُل روی تو رنگی از چه روغنچه از شادی به زیر لب تبسّم می‌کند
هوش مصنوعی: اگر گلبرگهای چهرهات رنگی نداشته باشد، پس چرا غنچه با شادی لبخند میزند؟
ساقیا زآن رو ز دوران شاکرم کاو عاقبتخاک هستی مرا خشت سر خُم می‌کند
هوش مصنوعی: ای ساقی، از این جهت من از دوران شکرگزارم که در نهایت، خاک وجود من به مانند خشت، پایهی ظرف شراب می‌شود.
بی‌رخت آگه ز فریاد خیالی بلبل استکاو ز شوق رویِ گل با خود ترنّم می‌کند
هوش مصنوعی: بدون اینکه تو را ببینم، از فریادهای بلبل آگاه میشوم؛ بلبلی که از شوق دیدن گل، با خود آواز می‌خواند.