شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از زهره و دلربایی لب و چشم معشوق سخن می‌گوید و به تأثیر عمیق آن بر دل و جانش تأکید می‌کند. او به تصویری که خیالات معشوق در ذهنش به وجود می‌آورد، می‌پردازد و زیبایی‌های ظاهری او را با کلمات توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به رنگ و زلف معشوق اشاره کرده و می‌گوید که همه این زیبایی‌ها از او نشأت می‌گیرد.
لبت جان‌بخش و دلجو می‌نمایدبه چشمم ز آن همه او می‌نماید
هوش مصنوعی: لب تو باعث زندگی و آرامش من است و چشمانت به من نشان میدهد که چقدر او (یعنی تو) مهربان و دلنشین است.
ز چشم جان‌فشان نقش خیالتچو عکس لاله در جو می‌نماید
هوش مصنوعی: تصویر خیال تو از دیدگانم به گونهای درخشنده و زیبا است که مانند عکس لالهای در آب جلوهگر میشود.
خطت نقشی‌ست گویا لیک خاموشولی لعلت سخنگو می‌نماید
هوش مصنوعی: نوشتهات به وضوح بیانگری دارد، هرچند که خودت بیصدا هستی؛ اما زیبایی و جذابیت صحبت می‌کند.
صبا گویی ز زلفت می‌زند دمکه مشک‌افشان و خوشبو می‌نماید
هوش مصنوعی: باد صبا می‌گوید که زلفهای تو عطر و بویی خوش دارند و خوشبو و دلربا به نظر میآیند.
تو خطّ و خال بنما با خیالیکه این‌ها از تو نیکو می‌نماید
هوش مصنوعی: تو با نشانهها و زیباییهایت، خود را نشان بده، زیرا این ویژگیها در نظر دیگران زیبا و دلفریب است.