شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر به نور و درخشش معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او تنها به خاطر نورش نیست، بلکه با دوری و نزدیکی به او احساسات عمیقی در دل عاشق ایجاد می‌کند. دل عاشق همچون بهشتی است که به زیبایی معشوق وابسته است. شاعر همچنین به ارتباط بین قد معشوق و سرو اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی این ارتباط را درک نکند، نشان از کم‌فهمی اوست. در انتها، شاعر به غرور جوانی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر حرکت معشوق به خاطر جوانی و غرورش قابل بخشش است.
ناز مه جز به همین نیست که نوری داردورنه با مهر رخت نسبت دوری دارد
هوش مصنوعی: ناز و زیبایی ماه تنها به خاطر نوری است که دارد؛ در غیر این صورت، نسبت او با عشق تو فاصلهای بیشتر ندارد.
تا بر ابروی تو پیوست دل گوشه نشینبه حضور تو که پیوسته حضوری دارد
هوش مصنوعی: دل کسی که در گوشهای نشسته، وقتی به ابروی تو نگاه می‌کند، احساس می‌کند که همواره در کنار توست و حضور تو برای او دائمی و همیشگی است.
گوشهٔ خاطر عاشق ز هوای رخ توستهمچو فردوس سرایی که سروری دارد
هوش مصنوعی: در یاد عاشق، همواره یادگاری از چهره تو وجود دارد، مانند بهشتی که جایگاهی از شادمانی و خوشی را در خود دارد.
راستی هرکه کند نسبت قدّ تو به سروهیچ شک نیست که در عقل قصوری دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که قد تو را به قد سروی تشبیه کند، بدون شک در عقلش نقصی وجود دارد.
با خیالی ز جفا هرچه کند معذور استیار، زیرا که جوان است و غروری دارد
هوش مصنوعی: یار به خاطر رفتارهای نادرستش قابل بخشش است، زیرا جوانی و خودخواهی او را توجیه می‌کند.