شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق صحبت می‌کند. او به زیبایی سرو (درختی زیبا) و شمع اشاره می‌کند که هردو تحت تاثیر جذابیت معشوق خود قرار می‌گیرند. همچنین، شاعر از اشک‌هایی که در شب ریخته شده و نظرات دیگران درباره زیبایی معشوق می‌گوید. در نهایت، شاعر به تاثیر چشمان معشوق بر دل خود و موهایش که به زیبایی خط می‌زنند، اشاره می‌کند. این شعر نشان‌دهنده عشق و تحسین نسبت به زیبایی فردی خاص است.
چه کرد سرو به قدّت که بر کشیدندشچه گفت شمع به رویت که سر بریدندش
هوش مصنوعی: به خاطر قد بلند و زیبایت، چه رفتارهایی با درخت سرو کردند! و چه سخنانی با شمع جلویت گفته شد که عاشق و مجنونش کردند!
ز دیده دوش چه دیدند سایلان سرشککه یک به یک همه بر روی می دویدندش
هوش مصنوعی: دیشب چه چیزی را دیدند آن اشکریزان که یکی یکی بر روی شراب میخوردند.
بنفشه سبزهٔ خطّ تو را پریشان گفتبدین گناه زبان از قفا کشیدندش
هوش مصنوعی: بنفشه به خاطر زلف تو، خود را بیتاب و ناآرام نشان داد و به این دلیل، زبانش را از پشت سرش کشیدند و او را مورد اذیت قرار دادند.
رخ تو برد دلم را و مردمان دیدندبه مردمی که در این حال خوب دیدندش
هوش مصنوعی: چهره تو دل مرا برد و مردم، در حالتی که خوب بود، تو را با بزرگواری و احترامی که شایستهاش بود، مشاهده کردند.
گرفته بود دو چشم تو بر خیالی راهکه گیسوان تو نیز از قفا رسیدندش
هوش مصنوعی: چشمهای تو به یک تصویر خاص خیره شده بودند و موهای تو هم از پشت سر به آن تصویر رسیدند.