شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهایی که بر اثر آن تجربه کرده سخن می‌گوید. او از زیبایی و جاذبه‌های معشوقه‌اش می‌گوید و اینکه چگونه به خاطر عشق او، همه چیز را تحمل کرده و حتی جان و دل خود را فدای عشقش کرده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق و دیوانگی‌اش را با عقل مقایسه می‌کند و این احساسات را بخشی از وجود خود می‌داند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که حتی در سخت‌ترین روزها نیز با یاد معشوق، خاطر خود را خوش نگه‌داشته است.
ما به اوّل ستم زلف تو را خوش کردیمبعد از آن بر سر کوی تو فروکش کردیم
هوش مصنوعی: ما ابتدا با زیبایی و دلربایی موهای تو دل خود را شاد کردیم و پس از آن، در کنار خیابان تو به آرامی نشسته و خیره به تو شدیم.
به امیدی که خیالت قدم آرد روزیخانهٔ دیده به خونابه منقّش کردیم
هوش مصنوعی: با امید اینکه یک روز خیال تو به این خانه بیاید، چشمهایمان را با اشکهای عشق رنگین کردیم.
گرم رو شمع از آن شد که به مردی پاداشتگرچه شبهای غمت بر سرش آتش کردیم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و دوستی که به کسی داریم، حتی اگر در شبهای سخت و غمانگیز او را ناراحت کرده باشیم، همچنان همچون شمعی روشنایی میبخشیم و دلمان به او گرم میشود.
ما و دیوانگی عشق، چو سرمایهٔ عقلدر ره سلسله مویان پریوش کردیم
هوش مصنوعی: ما و دیوانگی عشق، مانند کسی که سرمایهٔ عقلش را برای رسیدن به زیباییهای موهای پریشان و دلربا خرج کردهایم.
ای خیالی دگر از محنت ایّام چه غمچون به اقبال غمش خاطر خود خوش کردیم
هوش مصنوعی: ای آرزوی تازه، دیگر از مشکلات روزگار چه غمی داریم وقتی که با خوشبختی، غمهای خود را فراموش کردهایم.