شمارهٔ ۳۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش معشوق می‌پردازد و نیکی‌های او را از صمیم قلب ستایش می‌کند. او بر این باور است که خدمت به معشوق، بزرگ‌ترین افتخار است و حتی اگر خود را لایق این خدمت نداشته باشد، با محبت معشوق آرامش می‌یابد. شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و تأکید دارد که محبت او زندگی‌اش را معنا می‌بخشد. او همچنین به ارتباط بین عشق و سلطنت اشاره کرده و می‌گوید که پاسبانی از معشوق سبب عزت و مقام اوست. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که با وجود لذت‌های دنیوی، تنها عشق معشوق است که برایش ارزشمند است.
من که باشم که بود لایق تو خدمت منتو اگر بنده نوازی بکنی دولت من
هوش مصنوعی: من که هستم که بتوانم در خور خدمتی به تو باشم، اما اگر تو با لطف و مهربانی با من رفتار کنی، باعث خوشبختی و سعادت من میشوی.
به همین مژده ز خوان کرمت خوشنودمکه غم عشق تو شد روز ازل قسمت من
هوش مصنوعی: من به خاطر این خوشحالم که از خوان نعمت تو مژدهای دارم، زیرا تقدیر من در روز ازل این بوده که غم عشق تو را داشته باشم.
به هوای خط تو مشک‌فشان خواهد شدهرگیاهی که بروید ز گِل تربت من
هوش مصنوعی: هر گیاهی که از خاک مزار من روید، به خاطر زیبایی نوشته تو، پر از عطر و لطافت خواهد شد.
پاسبانیّ درت چون سبب سلطنت استکوس شاهی زنم آن دم که رسد نوبت من
هوش مصنوعی: حفاظت از تو برای من موجب قدرت و سلطنت است، بنابراین زمانی که فرصت مناسبی فرا برسد، صدای قدرت و توانایی خود را بلند میکنم.
با وجود قدح بادهٔ صافی باد استحاصل هر دو جهان در نظر همّت من
هوش مصنوعی: به رغم اینکه مشغول نوشیدن شراب ناب هستم، برای من دستیابی به بهترینها در هر دو جهان به مدد ارادهام امکانپذیر است.
تو اگر پرسش احوال خیالی نکنیباد باقی به جهان عمرِ ولی نعمت من
هوش مصنوعی: اگر تو دربارهی احوال خیالت نپرسی، باد باقی در جهان باقیمانده از عمرِ ولی نعمت من.