شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از عشق و شوق خود به معشوق سخن می‌گوید و به حسرت‌هایش از دوری و جدایی اشاره می‌کند. او به مسأله حسادت و تشنگی برای عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه غم و درد در زندگی‌اش حاکم است. تصویرهایی از عاشقانی که مست عشق هستند و افسانه‌هایی از جذابیت و خطر زلف معشوق به کار رفته، به شکلی رازآلود و عمیق، حال و هوای عاشق را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند ای کاش معشوق به حس دلسوزی بیشتر توجه می‌کرد تا دل او کمتر محزون باشد.
تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون اوزاین حسد عمری ست تا من تشنه‌ام بر خون او
هوش مصنوعی: هر بار که جام را به لب میگون او نزدیک میکنم، احساس حسادت میکنم. من سالهاست که تشنه‌ام و در واقع، این حس عطش برای من به اندازه نوشیدن خون او ارزشمند است.
مطربا چون عود سر تا پای خود در چنگ غمتا نمی سوزد نمی داند کسی قانون او
هوش مصنوعی: ای نوازنده، تا زمانی که تمام وجودت در درد و غم نغمهسرایی نکند، هیچکس نمیداند که چه قوانینی بر هنر تو حاکم است.
اینک اینک عاشقانِ مست تو، لیلی کجاستتا ز سر دیوانگی آموختی مجنون او
هوش مصنوعی: عاشقان مست و شیدای تو کنار هم جمع شدهاند، اکنون بگو لیلی کجاست تا از عشق و جنون او بیاموزند.
افعیِ زلفت که در عاشق‌کشی افسانه‌ای‌ستآمدی در دست اگر دانستمی افسون او
هوش مصنوعی: اگر میدانستم که زلف تو چه قدرتی در کشتن عاشقان دارد، هرگز نمیگذاشتم که در دستان تو گرفتار شوم.
با خیالی کاش از این دلسوز تر بودی غمتتا زمانی شادمان بودی دل محزون او
هوش مصنوعی: کاش تو هم دلسوزتر از این بودی تا غمت باعث میشد دل محزون او برای مدتی شاد و خوشحال باشد.