شمارهٔ ۳۳۸ - استقبال از امیرخسرو دهلوی
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به غم و اندوه خود از جدایی و فراق معشوق اشاره دارد. او هر شب به خاطر دوری معشوق به شدت ناراحت و غمگین است و اشک‌هایش همچون ستاره‌هایی از چشمانش می‌ریزد. دلش به شدت از غم پاره پاره شده و این فقدان او را از خود بی‌خود کرده است. او به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی وزش باد نیز جانش را از آن زلف می‌گیرد و نمی‌تواند از آن فرار کند. در نهایت، او به خیالاتی اشاره دارد که ناشی از تیر نگاه معشوق است و این تیر دلش را سوراخ کرده است.
همه شب در غم آن ماه پارههمی بارد ز چشم من ستاره
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر دوری و اندوه آن معشوق زیبا، چشمانم پر از اشک میشود و همچون ستاره‌هایی از چشمانم می‌ریزد.
بینداز اشک را ای دیده از چشمکز او شد راز پنهان آشکاره
هوش مصنوعی: ای چشم، اشک را بریز و نگذار که راز پنهانی که از دل تو بیرون آمده، آشکار شود.
دلم صدپاره گشت از هجر و بیم استکه خون گردد در این غم پاره پاره
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری و نگرانی به شدت آزرده و پاره پاره شده است، طوری که ترس دارم این غم باعث شود که خونم بریزد.
من حیران به یک نظّارهٔ توشدم از خویش و مردم در نظاره
هوش مصنوعی: به خاطر تماشای تو، من دچار حیرت و گیجی شدم و دیگر نه فقط به خودم، بلکه به دیگران نیز توجهی ندارم.
به مویی جان ز زلفش بردی ای بادچگونه جستی از تارش کناره
هوش مصنوعی: به یک رشته مو از زلف او جانم را گرفتی، ای باد! چطور از این تار کنار رفتی؟
گذر سوی خیالی کز خدنگتبه دل سوراخها دارد گذاره
هوش مصنوعی: به سوی خیالی میروم که عشق تو در دل من اثر کرده و جراحتهایی به وجود آورده است.