شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زندگی و مشکلات آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که در دنیای پرهیاهو، همه به نوعی در رنج و غم هستند و نمی‌توانند از آن خارج شوند. بلکه باید بدانند که با خوردن و مصرف کردن و در پی منفعت خود رفتن، هیچ سودی عایدشان نخواهد شد. در واقع، زندگی پر از چالش است و نباید تنها به دنبال منافع شخصی بود.
در مطبخ دنیا تو همه دود خوریتا کی تو غمان بود و نابود خوری
هوش مصنوعی: در آشپزخانهی این دنیا تو فقط دودی را استشمام میکنی و تا چه زمانی میخواهی غم و اندوه را تحمل کنی و خود را نابود کنی؟
از مایه نخواهی که جوی کم گرددمایه که خورد چون تو همه سود خوری
هوش مصنوعی: اگر از منبعی خواسته شود که کم شود، باید بدانید که وقتی تو فقط خودت بهره میگیری و به دیگران توجهی نداری، آن منبع هرگز کاهش نمییابد.