شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: این بیت به بیان حس گناه و بی‌گناهی می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که خود و دیگران گناهکارند، در حالی که خداوند یا وجودی برتر بی‌گناه و پاک است. این ضربه به وجدان انسانی و نیاز به جبران و توبه را نشان می‌دهد.
جهانا، همانا کزین بی‌گناهیگنه کار ماییم و تو بی کنازی
هوش مصنوعی: ای جهان، ما از این که گناهکار هستیم و تو بی‌گناهی، در واقع مقصر هستیم.