بخش ۹۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به حالتی اشاره دارد که فردی به نام "منگله" دچار سردرگمی و بی‌حالی شده است. او مانند میوه‌ای از درخت (رش) که تهی از محتوا و نیروی زندگی است، به نظر می‌رسد. این توصیف نمایانگر ضعف و ناتوانی روحی شخص است.
هست از مغز سرت، ای منگلههمچو رش مانده تهی از کشکله
هوش مصنوعی: تو ای بی‌خود از درک و فهم، همچون گیاهی که از میوه خالی مانده‌ای، در حقیقت از ذات و عمق وجود خود بی‌خبر هستی.