پاره ۲۲
هوش مصنوعی: این دو بیت از شاعری ایرانی به بیان حالتی از وجود و زندگی می‌پردازد. شاعر از خواننده می‌خواهد که به حقیقت وجود بپردازد و از طولانی کردن سخن بیهوده پرهیز کند. به‌طور کلی، تأکید بر زندگی حال و واقعیات موجود است و اشاره به اهمیت عمیق‌تر بودن از الفاظ و گفت‌وگوهای بی‌معنا دارد.
بودنی بود، می بیار اکنونرطل پرکن ، مگوی بیش سخون
هوش مصنوعی: زندگی و وجودی هست، حالا بیا و باده بیاور، جای سخن بیهوده است و دیگر حرف‌های اضافی نزن.