شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خوبی از ساقی محبوب خود سخن می‌گوید که به عنوان یک شخصیت ادیب و نیکو، ما را به شوق و وصال می‌کشاند. او بیان می‌کند که ما خسته‌ایم و به دنبال درمانی برای عشق خود هستیم. ساقی معشوقی است زیبا که عشق او حتی می‌تواند با محبت خدا و پیامبر مقایسه شود. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که صدای احضار عاشقانه‌اش زنگی از عشق و شوق است و در پایان از خدا می‌خواهد که از مقام بلندی مانند نجف، نصیبی از لعل و گوهر را به او عطا کند.
ما را سپرده است به ساقی حبیب مانیکو خلیفه ای ست که دارد ادیب ما
هوش مصنوعی: ما را به دست ساقی دوست سپردهاند، او جانشین خوبی است که با ادب و فرهنگ خود ما را راهنمایی می‌کند.
مخمور شوق را می وصل است سازگارما خسته ایم و ساقی کوثر طبیب ما
هوش مصنوعی: در شور و شوق وصال قرار داریم، اما ما خسته‌ایم و کسی که می‌تواند به ما آرامش بدهد و دردهایمان را درمان کند، آن ساقی کوثر است.
معشوق ماست ساقی گلچهره ای که هستدر عشق او خدا و پیمبر رقیب ما
هوش مصنوعی: محبوب ما، ساقی زیبارویی است که در عشق او، خدا و پیامبر نیز حریف و رقیب ما به شمار میآیند.
ناقوس بت پرستی ما زنگ حیدری ستاز شوق اوست در پی گل عندلیب ما
هوش مصنوعی: زنگ ناقوس پرستش ما، صدای حیدر است که از عشق او به گوش میرسد و ما در جستجوی گل نرگس، مانند بلبل در پی او هستیم.
یارب سلیم لعل و گهر را چه می کندیک پاره ای ز درّ نجف کن نصیب ما
هوش مصنوعی: ای خدا! چه میشود که یک تکه از آن گوهری که در نجف است، نصیب ما شود و ما از زیباییهای آن بهرهمند گردیم؟