شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و نازکشیدگی محبوبش اشاره می‌کند که چشمانش بسته و به راهی نگاه می‌کند. غم و اثر عشق را در وجود خود حس می‌کند و در پی جدایی، شوق و آرزوهایش را بیان می‌کند. او به تشبیه یوسف و چاه اشاره می‌کند و حسرت عشق را در دل پیران ذکر می‌کند. در ادامه، با استفاده از تصویر سازی‌های زیبا، به بی‌راهی و گم شدن در شوق اشاره می‌کند و از عدم شناخت مجنون از چاه و ماه می‌گوید. در انتها، به روز قیامت و عذری که در پیش خداوند دارد، تذکری به خود و دیگران می‌دهد که نباید از مستی و گناه در آن روز غفلت کنند.
چشمت ز ناز بسته به نظاره راه رازنجیر کرده است ز مژگان نگاه را
هوش مصنوعی: چشمان تو با ناز به راه نگاه کرده و با مژگان خود نگاهها را اسیر کرده است.
کرد از حجاب حسن تو یوسف ز بس عرقاز سرگذشت آب چو فواره چاه را
هوش مصنوعی: یوسف به خاطر زیباییاش از پردهای عبور کرد و چنان عرق از سرش ریخت که مانند آب چاه، فوران کرد.
در هند سوخت شوق کمرهای نازکمپیران خورند حسرت موی سیاه را
هوش مصنوعی: در هند، اشتیاق بر تنهای ظریف من آتش زده و پیران تنها حسرت موهای سیاه را میخورند.
کارم چو گردباد بود خاک بیختنگم کرده ام به بادیه ی شوق، راه را
هوش مصنوعی: کار من مانند گردباد است؛ برای پخش کردن خاک و غبار. در این راه عشق، راه را گم کردهام.
در راه شوقم از مه کنعان خبر کجاستمجنون او نه چاه شناسد نه ماه را
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، از محبوبم در کنعان خبری نیست. مجنون نه به چاه آشنایی دارد و نه به ماه.
چون ترک سر کنند کسانی که بسته اندزیر گلوی خویش چون شاهین کلاه را؟
هوش مصنوعی: وقتی افرادی که خود را به موانع محدود کردهاند، از آنها آزاد میشوند، مانند پرواز شاهینی میشوند که کلاهی را که بر سر دارد، برمیدارد و به آسمان میرود.
اندیشه روز حشر ز مستی مکن سلیمعذری بس است پیش کریمان گناه را
هوش مصنوعی: در روز قیامت درباره آینده و عواقب آن فکر نکن، زیرا برای اهل تقوا و پاکدامن عذر و توجیه کافی است و پیش افراد بزرگوار، اشتباهات و خطاها پذیرفته میشوند.