شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: این اشعار به احساسات عمیق و پیچیده شاعر اشاره دارد. او به غم و درد ناشی از عشق و جدایی اشاره می‌کند و نگران است که معشوقش او را در حالتی vulnerable ببیند. همچنین، شاعر به حس ناامیدی و ترس از قضا و قدر اشاره می‌کند و به نوعی خود را در مواجهه با سرنوشت می‌بیند. در نهایت، اشعار نشان‌دهنده‌ی تلاش شاعر برای پنهان کردن عواطفش و ترس از قضاوت دیگران است.
مدعی کو تا چراغ محفلم بیند تراغافل از راه آید و در منزلم بیند ترا
هوش مصنوعی: مدعی که بود تا روشنایی محفل ما را ببیند و تو را در حال غفلت ببیند، به طور ناخواسته به خانهام خواهد آمد و تو را مشاهده خواهد کرد.
از ترحم سنگ را دل خون شود هر گه چو موجخنده زن بر گریه ی بی حاصلم بیند ترا
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر ترحم، دل سنگ هم میشکفد، هر بار که بر ناله بینتیجهام میخندی، تو را میبینم.
در غم سامان به راه کعبه، ای بت نیستمراهزن ترسم درون محملم بیند ترا
هوش مصنوعی: در تمام غمها به یاد خدا و تلاش برای رسیدن به کعبه هستم. ای بت، من دزدی نیستم و نگرانم که درون محمل (چادر) من تو را ببیند.
کاش سوزن بخیه ی اول به چشم خود زندکز شکاف سینه ترسم در دلم بیند ترا
هوش مصنوعی: ای کاش که سوزن بخیهی اول به چشمان خودم فرو رود، تا از درد و شکاف سینهام نترسم و تو را در قلبم ببینم.
صحبت ما و تو ای طوفان نگردد برطرفناخدا کو تا حریف ساحلم بیند ترا
هوش مصنوعی: ما درباره تو، ای طوفان، سخن نمیگوییم زیرا ناخدا که باید شاهد تو باشد، باید حریف ساحل ما را ببیند.
دست کوته کن سلیم از من، که ترسم روزگارعاجز از اصلاح کار مشکلم بیند ترا
هوش مصنوعی: بهتر است سلیم از من دوری کند، زیرا نگرانم که مشکلاتم به او هم سرایت کند و نتواند آنها را حل کند.