شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و دردهای عاطفی شاعر اشاره دارد. او از جدایی و فاصله از دوستانش سخن می‌گوید و حس حسرت و ناامیدی را در خود حس می‌کند. تصاویر و تمثیل‌های به کار رفته در شعر، همچون "میوه خسته" و "شیشه شکسته"، نشان‌دهنده‌ی عمیق بودن جراحات روحی شاعر و ناتوانی او در به اشتراک گذاشتن احساساتش با دیگران است. این شعر همچنین به ناکامی‌ها و بی‌رحمی‌های زمانه اشاره دارد، و نوید روزهایی بهتر را با حسرت یادآور می‌شود.
نشد درست به هندوستان شکستهٔ مانماز بود در او، کار دست بستهٔ ما
هوش مصنوعی: نماز ما در هندوستان ناقص و ناتمام بود؛ چون ما دست و پا بستهایم و توان انجام کار درست را نداریم.
جدا شدیم ز هم‌صحبتان، خوش آن روزیکه بود دستهٔ گل را حسد به دستهٔ ما
هوش مصنوعی: ما از همنشینهایمان جدا شدیم و خوشحالیم که در روزهایی که با هم بودیم، گلها به خاطر ما حسادت میکردند.
به خانه نیست که بتوان نمودنش به طبیبدرون سینه بود همچو میوه خستهٔ ما
هوش مصنوعی: در دل هر کس چیزهایی وجود دارد که نمیتوان به راحتی به دیگران نشان داد، مانند میوهای که نمیتواند خود را به نمایش بگذارد در حالی که پژمرده و خسته است.
فغان که از پی ساغر کشیدن یارانبساط سبزه بود شیشهٔ شکستهٔ ما
هوش مصنوعی: آه که برای نوشیدن جام در کنار دوستان، سفرهی سبز و زیبایی بود که حالا به اندازهی شیشهی شکستهی ما دیگر دلفریب نیست.
سلیم کاسهٔ چوبین به سوی میکده برکه تحفه است در آنجا شکسته بستهٔ ما
هوش مصنوعی: سلیم ظرف چوبیاش را به سمت میکده میبرد، که هدیهای است برای داستان غمانگیز ما که در آنجا همه چیز به هم ریخته است.