شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دلش از غم و حسرت پر است. او می‌گوید که حتی اگر اشک‌ها در چشمانش نیفتد، در دلش جای درد و دلتنگی وجود دارد. او به تنهایی و عدم همراهی دوستانش در زندگی اشاره می‌کند و از بی‌پناهی خود در دنیای پر از حسرت و ناتوانی شکایت می‌کند. همچنین، حسرت‌های وجودش را تشبیه به شیشه‌های خالی می‌کند و می‌گوید که رابطه‌اش با دیگران به حدی عمیق است که حتی زخم‌های دشمنان هم نمی‌تواند به احساساتش لطمه بزند. نهایتاً، او از وضعیت خود در زندگی صحبت می‌کند که نمی‌تواند از جای خود حرکت کند وگویا کاروان زندگی‌اش از پیشرفته‌اش پر است.
بی سبب کی دامنم از گریه چون دریا پر استدل مرا چون کاسه ی دریوزه از صد جا پر است
هوش مصنوعی: بدون دلیل، دامنم مانند دریا پر از اشک است و قلبم مانند یک کاسه گدایی از هر طرف پر شده است.
در دلم خوناب حسرت هست اگر در دیده نیستگر تهی گردیده از می ساغرم، مینا پر است
هوش مصنوعی: در دلم حسرت و اندوه فراوانی وجود دارد، حتی اگر در چشمانم بروز نکند. اگر هم ظرفم خالی از شراب باشد، دل من پر از عشق و احساسات است.
چون حریفان نیستم گلچین گلزار کسیاز گل خود دامنم چون جامه ی دیبا پر است
هوش مصنوعی: وقتی حریفان و رقیبانی ندارم، کسی از گلهای خود نمی‌تواند به من طعنه بزند. دامن من مانند لباس گرانبهایی پر از زیبایی است.
رشک دارد بر بساط مستی ما آسمانشیشه های او سراسر خالی و از ما پر است
هوش مصنوعی: آسمان از زندگی شاداب و پررنگ ما حسادت می‌کند، چرا که ظرفهای او خالیاند و ظرفهای ما پر از شراب و خوشی.
بخیه نتوان زد، گر از دشمن به من زخمی رسدجای سوزن نیست، از مهرم ز بس اعضا پر است
هوش مصنوعی: اگر از طرف دشمن ضربهای به من بخورد، نمیتوانم زخم را بخیه بزنم، زیرا از عشق و محبت به دیگران، قلبم پر است و جایی برای درد و رنج ندارد.
در ره افتادگی کی می روم از جا سلیمورنه از بانگ درای کاروان صحرا پر است
هوش مصنوعی: در مسیر افتادگی، آیا میتوانم از جایی که هستم حرکت کنم؟ اگر نه، باید بدانم که صدای درای کاروان، فضای بیابان را پر کرده است.