شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جذابیت‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به زیبایی و لذت‌های دنیای عشق اشاره دارد و احساسات عمیق خود را تقدیم به معشوق می‌کند. او به بهار و شکوفایی گل‌ها اشاره می‌کند و از گذر زمان و شب‌های تار lament می‌کند. شاعر همچنین به رابطه‌اش با عشق و می‌گساری می‌پردازد، به نوعی بیان می‌کند که عشق و لذت‌های آن از هر چیز دیگر مهم‌تر است. او به جستجوی جایگاهی در بهشت و دوری از دوزخ اشاره می‌کند و در نهایت بر این باور است که میخانه و عشق او، عالم دیگری را تشکیل می‌دهد.
مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر استحدیث اهل محبت ز عالم دگر است
هوش مصنوعی: سخن من از رازهای دو جهان، بالاتر است؛ زیرا داستان و گفتار واقعی عشق و محبت از دنیای دیگری سرچشمه میگیرد.
بیا که موسم گل چون نسیم در گذر استبط شراب چو طاووس مست جلوه گر است
هوش مصنوعی: بیا که فصل گل به سر میرسد و همچون نسیمی در حال عبور است. باده مانند طاووسی مست و زیبا به نمایش درآمده است.
ز رفتن شب و وقت گل چراغ چه غمپیاله گیر که فصل شکوفه ی سحر است
هوش مصنوعی: با رفتن شب و زمان گل، از روشنایی چراغ غمگین نباش، چرا که فصل شکوفههای صبح است.
حریف کاسه ی چشم سیاه مست تو نیستدلم که از گل رعنا تنک شراب تر است
هوش مصنوعی: دل من به زیباترین گل‌ها شادابی و نشاط بیشتری دارد و هیچ کس نمیتواند با زیبایی تو و جذابیت چشمان سیاه و آن رقابت کند.
ازان همیشه سر من به زیر بال خود استکه از هما به خودم اعتقاد بیشتر است
هوش مصنوعی: همیشه سرم را به زیر بال خود میبرم زیرا به خودم و تواناییهایم بیشتر از هر چیزی دیگر باور دارم.
برای رفتن دوزخ بهانه می خواهمبهشت ورنه مرا جای خانه ی پدر است
هوش مصنوعی: برای رفتن به دوزخ دلیلی میخواهم، چون در بهشت نمیمانم، زیرا جای من در خانه پدرم است.
کجاست خرقه که خاشاک خشک پیکر ماز برق ابر سیاه سمور در خطر است
هوش مصنوعی: کجاست آن زیرپوش که ما را از خطر رعد و برق ابرهای تیره و سیاه محافظت کند؟ ما به شدت آسیبپذیریم.
ره نسیم چمن بس که از قفس بستندگذشت فصل گل و عندلیب بی خبر است
هوش مصنوعی: نسیم چمن به قدری درختان را در قفس نگه داشته است که فصل گل گذشته و پرنده هم از این موضوع بیخبر است.
بهشت باده پرستان سلیم پای خم استبه این دلیل که میخانه عالم دگر است
هوش مصنوعی: بهشت واقعی برای کسانی که به نوشیدن باده علاقه دارند، در کنار خم شراب است. زیرا در این دنیا، میخانه و لذت‌های آن متفاوت و متمایز از آنچه در یک جهان دیگر وجود دارد، است.