شمارهٔ ۱۵۱ - سلیم تهرانی

روی نیکوی ترا تندی خو در کار استدر چمن ایمنی از خار سر دیوار است

تارهای کفنم ریشه ی گل شد در خاکاز هوای تو سر تربت من گلزار است

با تو خوش بود طرب، تا تو ز محفل رفتیجام می بی مزه همچون دهن بیمار است

خنده بر سرو مکن این همه در محفل خویشجامه ی کوتهش اولی ست که خدمتگار است

باغبان چند به ما منت بیهوده نهدوعده ی ما و تو ای گل به سر بازار است

از کدورت، به کف اهل صفا، پنداریبرگ سبزی ست، ز بس آینه در زنگار است

از وطن عربده جو را به غریبی بفرستسیل از کوه به صحرا چو رود، هموار است

هردم آید ز ته چاه دگر فریادشناله ی یوسف ما نغمه ی موسیقار است

بس که بی برگ و نوا شد ز خزان باغ، سلیمباغبان را گل کاغذ به سر دستار است