شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات خود در وداع با دوستی سخن می‌گوید. او به دشواری‌های جدایی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس به مظلومیت او در این حس جدایی نمی‌رسد. شاعر از ناآگاهی خود نسبت به وضعیتش می‌گوید و می‌فهمد که در عمق دلش درگیر مشکلات است، اما برای دوستش عذری برای این وداع نمی‌آورد زیرا او می‌داند گرفتن وداع دشوار است. همچنین اشاره‌ای به احساس بی‌قراری و فاصله عاطفی با دیگران دارد و بر کمبود هم‌صحبتی با افراد عاقل تأکید می‌کند. شعر نسبت به درد و تلخی جدایی، احساسی عمیق و انسانی را به تصویر می‌کشد.
آنکه پیغامی به سوی او برد از ما، دل استنامهٔ بی‌طاقتان بر بال مرغ بسمل است
هوش مصنوعی: کسی که پیامی از طرف ما به او میبرد، دل است. این دل همانند نامهای است که بیتابان بر روی بال مرغی زخمی جا دارد.
بر کمر دامن زدم بر عزم رفتن همچو سرونیستم از بیخودی آگه که پایم در گل است
هوش مصنوعی: من با ارادهای قوی برای رفتن آمادهام، اما در عین حال مانند سرو همیشه استوار نیستم و از حال بیخودیم آگاه هستم، چون میدانم که پایم در گل گیر کرده است.
در وداعش گر نرفتم، احتیاج عذر نیستدوست می داند که استقبال هجران مشکل است
هوش مصنوعی: اگر در هنگام وداع او به سفر نرفتم، نیازی به عذر و بهانه نیست؛ زیرا او می‌داند که استقبال از جدایی و دوری بسیار سخت و دشوار است.
در جهان از من ندیده هیچ کس مظلوم ترمی کنم این دعوی و کسری گواه عادل است
هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ کس به اندازه من مظلوم نیست. این ادعا را به راحتی اثبات میکنم و نگاهی به کسری میتواند تایید کننده بودن این ادعا باشد.
گر سلیم از ما گریزند آشنایان، دور نیستکی شود همصحبت دیوانه، هر کس عاقل است
هوش مصنوعی: اگر دوستان ما از انسانهای سالم و عاقل دوری کنند، بعید نیست که به زودی همصحبت دیوانهها شوند، چرا که هر کسی عاقل باشد باید در این شرایط احساس نطفه گلی کند.