شمارهٔ ۱۸۰ - سلیم تهرانی

منم که مایه ی جمعیتم پریشانی ستچو شعله زینت من در لباس عریانی ست

چو آینه همه عمرم به یک نگاه گذشتچه حالت است، نمی دانم این چه حیرانی ست

ز ما نمانده به غیر از بنای عشق اثریعمارتی که بماند ز سیل، ویرانی ست

به دل شکسته ی تقدیر، ازو چه نفع رسدکه مومیایی تدبیر عقل، انسانی ست

ز بخت حادثه انگیز خود مرا دایمچو گردباد به خشکی سفینه طوفانی ست

گهر ز شرم گدا بس که آب شد، گوییکه تاج بر سر شاهان کلاه بارانی ست

سلیم منت خلعت ز آفتاب مکشکه جامه ای که به اندام ماست، عریانی ست