شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل دربارهٔ عشق و وفاداری می‌پردازد. او می‌گوید که محبت و وفا را از معشوق آموخته است و به تأثیر او بر روح و دلش اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی‌های دنیای عاشقانه و غم و اندوه آن اشاره می‌کند و از گل‌هایی که در این باغ می‌خندند، شگفت‌زده است. همچنین، او بر اهمیت پایبندی به تربیت معنوی و رسیدن به مقام‌های بالاتر تأکید دارد و از دیگران می‌خواهد که از مکتب عشق و معرفت الهام بگیرند.
چه منت است اگر شیوه ی وفا آموخت؟محبتی که به ما می کند، ز ما آموخت
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که اگر کسی وفاداری را یاد بگیرد، چه ارزشی دارد؟ زیرا محبتی که به ما ارائه میدهد، خود او از ما یاد گرفته است. به عبارت دیگر، عشق و وفاداری دو طرفه است و هر دو طرف در این رابطه چیزهایی از یکدیگر میآموزند.
به راه شوق ندانم کدام جلوه ی اوشکسته پایی ما را به نقش پا آموخت
هوش مصنوعی: در جستجوی عشق، نمیدانم کدام جلوهی زیبای او بود که ما را به یادگاری از خود، مانند ردپایی از عشق، آشنا کرد.
ز دیده آب رود بی غبار کوی توامبلاست، چشم کسی چون به توتیا آموخت
هوش مصنوعی: از چشمانم اشک بیدرد و غم برای تو سرازیر است، زیرا وقتی کسی را با عشق به تو مینگرم، دردی عمیق در دل من ایجاد میشود.
چو غیر گریه درین باغ رسم دیگر نیستبه حیرتم که گل این خنده از کجا آموخت
هوش مصنوعی: در این باغ جایی برای چیز دیگری جز گریه وجود ندارد، شگفتزدهام که چگونه گل این خنده را یاد گرفته است.
سلیم سر مکش از آستان پیر مغانکه هر که خاک درش یافت کیمیا آموخت
هوش مصنوعی: از درگاه پیر مغان فاصله نگیر، چون هر کسی که به خاک در او رسید، به دانش و حكمت بزرگی دست یافته است.