شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و محبت معشوق خود اشاره می‌کند. او احساس عشق و محبت عمیق خود را به معشوقش بیان می‌کند و او را به گلی زیبا تشبیه می‌کند که باعث شادی و زندگی در باغ است. همچنین، اشاراتی به درد و اندوه ناشی از دوری از معشوق دارد و به این نکته اشاره می‌کند که عشق، حتی در فقدان، همچنان بارور و زنده است. در پایان، شاعر به میهمانی بهاری که در کنار گل‌ها برگزار می‌شود، اشاره می‌کند که نشان‌دهنده زیبایی و شادی در عشق است.
دلم ز نسبت روی تو مهربان گل استچو عندلیب همه عمر مدح خوان گل است
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی تو دلخوش است و مانند بلبل که همیشه در وصف گل میخواند، عمر خود را در ستایش تو سپری می‌کند.
شکسته رنگ شود گل چو بیندش به چمنبهار عارض او باعث خزان گل است
هوش مصنوعی: گل وقتی در بهار به چمن میرسد و زیبایی چهره کسی را میبیند، دچار افسردگی و پژمردگی می‌شود. این زیبایی به نوعی باعث نابودی و زوال گل‌ها میگردد.
ز دیدن تو درآید به ناله مرغ چمنچراغ حسن تو گویا ز دودمان گل است
هوش مصنوعی: از دیدن تو، پرنده چمن به ناله در میآید، گویی روشنی زیبایی تو از نژاد گل است.
ز فیض گریه ی مجنون، همیشه لیلی راچو داغ لاله، سیه خانه در میان گل است
هوش مصنوعی: از اثر گریه و درد مجنون، لیلی همیشه همچون گلی سیاه در میان گل‌ها به نظر میرسد، گویی داغی عمیق بر دلش نشسته است.
به باغ می رود آن شاخ گل سلیم، دگربهار در چمن امروز میهمان گل است
هوش مصنوعی: شاخ گل سلیم به باغ میرود و بهاری دیگر در چمن، امروز میزبان گلهاست.