شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج ناشی از جدایی و نارسایی در عشق می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که در اوضاع سخت، نامناسب و ناتوان است و نمی‌تواند از غم رهایی یابد. او به بی‌ثباتی در زندگی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید تلاش‌هایش بی‌ثمر است. در نهایت، او تاکید می‌کند که نمی‌توان از او گله کرد چرا که خود نیز از حال خویش بی‌خبر است و تنها خدا از وضعیت او باخبر است.
نارسایی به هنر در همه جا همراه استجامهٔ سرو ز موزونی او کوتاه است
هوش مصنوعی: نقص و کمبود در هنر همیشه وجود دارد و زیبایی ظاهری، به خاطر عدم تناسب، نمی‌تواند بهخوبی جلوهگر باشد.
قسمتم نیست که از بند غم آزاد شومرفت صد قافله و یوسف من در چاه است
هوش مصنوعی: من نصیبم نیست که از غم رهایی پیدا کنم. در حالی که بسیاری از قافلهها رفتهاند، همچنان یوسف من در چاه به سر میبرد.
هر که برخاست ز شوق تو، دگر ننشیندپا درین بادیه گر ماند، سرم در راه است
هوش مصنوعی: هر کسی که به خاطر عشق تو بلند میشود، دیگر هرگز در این بیابان نخواهد نشیند. اگر هم بماند، سرم در راه توست.
عقل ما در طلب وصل به جایی نرسدمیوه بر شاخ بلند است و عصا کوتاه است
هوش مصنوعی: عقل ما در تلاش برای رسیدن به مقصدی خاص، به نتیجهای نمیرسد. میوهای که میخواهیم، در بالای درخت است و ما ابزار کافی برای دستیابی به آن را نداریم.
از چه رو ریخته و حمزه لقب یافته استمی چون لعل مگر خون زمرد شاه است؟
هوش مصنوعی: چرا این نوشیدنی رنگین و شفاف مانند لعل است، آیا خون زمرد شاه در آن ریخته شده است؟
در محبت گله از ما نتوان کرد سلیمخبر از خویش نداریم، خدا آگاه است
هوش مصنوعی: در عشق و محبت، نمی‌توان به ما خرده گرفت، زیرا سلیم از حال خودش خبر ندارد و تنها خداوند از همه چیز باخبر است.