شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تشبیه زندگی انسان‌ها به شمع و پروانه می‌پردازد و بیان می‌کند که زندگی با درد و آتش سوزان مواجه است. او از رسوایی و گذشته خود در قالب باغی بهار گونه صحبت می‌کند و می‌گوید که هر جا گل شکفته می‌شود، رازی در آن نهفته است. شاعر از مخاطب می‌خواهد که اگر می‌خواهد به آموزه‌های آزادگان عمل کند، دستش را آزاد کند چون این شرط نماز اوست. او همچنین به گذر زمان و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر این گذر زمان، ماندن مهمان در خانه دیر ارزش ندارد. در نهایت، او نسبت به زیبایی و جذابیت عشق خود نرمخویی می‌کند و هر زنجیری که به عشق او متصل است را نشانه‌ای از نیاز می‌داند.
شمعیم و زندگانی ما در گداز ماستپروانه ایم و سوختن خود نیاز ماست
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که وجودمان در حال ذوب شدن است، و همچنین مانند پروانهای هستیم که سوختن و از بین رفتن برایمان ضروری است.
رسوا گذشته ایم ازین باغ چون بهارهر جا گلی شکفته ببینید، راز ماست
هوش مصنوعی: ما از این باغ به خاطر بهار رسوا شدهایم، زیرا هر کجا گلی شکفته می‌شود، نشانه‌ای از راز ماست.
گر می کنی به مذهب آزادگان عملبگشای دست بسته که شرط نماز ماست
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به آیین آزادگان عمل کنی، باید دستان بسته خود را باز کنی، زیرا این شرط عبادت ماست.
مهمان به خانه دیر چو ماند، عزیز نیستکوتاهی زمانه ز عمر دراز ماست
هوش مصنوعی: وقتی مهمان مدت زیادی در خانه بماند، دیگر به او احترام گذاشته نمیشود. کوتاهی وقت در زندگی ما، دلیل این موضوع است.
ما را گریز نیست ز ناز تو چون سلیمهر حلقه ای ز زلف تو دام نیاز ماست
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم از ناز و عشقت دور شویم، چرا که مانند انسانی پاک و سلیم، هر حلقهای از زلف تو، دام و وسیلهای برای برآورده شدن نیازهای ماست.