شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نقد عیب‌هایی می‌پردازد که ناشی از محدودیت‌ها و نارسایی‌ها هستند. او به زاهد می‌گوید که نباید به عیب‌ها توجه کند، زیرا در جوانی و اوج زیبایی چیزهایی وجود دارد که نباید به آنها قید زد. همچنین اشاره می‌کند که هوس و عشق ناب نمی‌تواند تحت قید و بندهای محدود گرفتار شود و از زیبایی‌های طبیعی نمی‌توان فریب خورد. در نهایت، شاعر به ناکامی‌ها و بی‌معنایی‌هایی که در زندگی وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که با نبود شانس، عقل و نصیحت‌هایش نیز بی‌فایده است.
ز می ملاحظه زاهد مکن که این عیب استچو غنچه دست تو در قید آستین عیب است
هوش مصنوعی: به خودت سخت نگیر و فراموش کن که دیگران چه فکر میکنند، زیرا این از نقصهای انسان است. مانند غنچهای که در آستین محبوس است و نمی‌تواند باز شود، نباید خودت را در محدودیت‌ها محبوس کنی.
هوس ز وصل تو طرفی نمی تواند بستبه گرد خرمن گل طوف خوشه چین عیب است
هوش مصنوعی: به عشق تو هیچ کسی نمی‌تواند به سرانجامی دست یابد، درست مثل این است که بخواهد در midst of a flower garden به دنبال خوشهای از گل باشد؛ این کار ناپسند است.
ز حسن ساخته نتوان فریب بلبل دادسریش غنچه ی گل های کاغذین عیب است
هوش مصنوعی: زیباییای که نتواند بلبل را فریب دهد، مانند آن است که گلهای مصنوعی به جای گلهای طبیعی استفاده شوند. این برای زیبایی عیب به حساب میآید.
چو بخت نیست کسی را، چه کار آید عقلسوار پا چو ندارد رکاب زین عیب است
هوش مصنوعی: وقتی که تقدیر و سرنوشت کسی مساعد نیست، عقل و دانایی او هم نمی‌تواند کاری از پیش ببرد، چرا که مانند اسبی است که بدون رکاب و زین نمی‌تواند به درستی حرکت کند.
چو برق رفت به جاروب خوشه خرمن رادگر منازعت مور و خوشه چین عیب است
هوش مصنوعی: مانند برق، خوشه خرمن را جمعآوری کن و دیگر به دعوا کردن با مور و خوشهچین نپردازید؛ زیرا این کار ناپسند است.
سلیم رفته ز کف اختیار من بیروننصیحت من دیوانه بعد ازین عیب است
هوش مصنوعی: سلیم از دست من خارج شده و اختیارش دیگر در دست من نیست. نصیحت کردن او بعد از این، دیوانگی است.