شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناراحتی و ناپایداری زندگی می‌پردازد. شاعر به تغییرات سریع زمان و گذر آن اشاره می‌کند و با استفاده از تمثیل‌های زیبایی مثل لاله و شمع، حسرت ایام را برمی‌شمارد. او به فراموشی و عدم توجه دیگران به یادش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در زندگی، از دست دادن روزها و لحظات ارزشمند به سادگی اتفاق می‌افتد. در نهایت، شاعر به عریانی و واقعی بودن وجود خود در برابر زندگی می‌پردازد و نارضایتی از بی‌توجهی به خود را بیان می‌کند.
همچو لاله روزگارم در قدح نوشی گذشتحیف ایامی که همچون گل به بیهوشی گذشت
هوش مصنوعی: زندگیام مانند لالهای است که در جام شراب گذرانده شده است. افسوس که روزهایم همچون گلی در خواب و خوابآلودگی سپری شده است.
بعد ازین آتش زبانی را تماشا کن که چیستسوختم چون شمع، کار من ز خاموشی گذشت
هوش مصنوعی: بعد از این، به آتش زبانی نگاه کن که چه حالتی دارد. من مانند شمع سوختم و دیگر کارم از خاموشی گذشته است.
بی مروت! این که یاد ما ز یادت رفته استچون فراموشی توان گفت، از فراموشی گذشت!
هوش مصنوعی: بیرحمی! اینکه تو یاد ما را فراموش کردهای، دیگر فقط در حیطهی فراموشی نمیگنجد، بلکه چیزی بیشتر از آن شده است!
جز زمین و آسمان کس رتبه ی ما را نیافتهمچو آن حرف بلندی کو به سرگوشی گذشت
هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازهی ما مقام و مرتبهامان را درک نکرده است، مانند آن سخن بلند که به آرامی و در گوش کسی منتقل شد.
جوهر شمشیر ظاهر شد ز عریانی سلیمنیستم آیینه، عمرم در نمدپوشی گذشت
هوش مصنوعی: چرا که در شفافیت و صراحت، من نمیتوانم خودم را پنهان کنم. سالها عمر من در پوشش و ظاهرسازی سپری شده است، اما حالا حقیقت خود را به وضوح نشان می‌دهد.