شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و دردناک شاعر در مورد جدایی و فراق می‌پردازد. شاعر از لحظه‌ای می‌گوید که یار او، نعش او را از زمین برداشت و به او اشاره می‌کند که حتی از خاک هم آن گل زیبایش را جدا کرده است. در ادامه، او به ناامیدی از دیگران در کمک کردن به او اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند رنج او را درک کند. شاعر دعوت به ترک دنیا و رسیدن به مقام بالا می‌کند، تا بتواند از رنج و درد فاصله بگیرد. همچنین، با نگاهی به طبیعت، می‌بیند که کوه و دشت نیز تحت تأثیر اشک‌های او گلزار شده‌اند و در نهایت، به دلمشغولی خود درباره می و باده و جدایی معشوق اشاره می‌کند. در کل، شعر به احساس درد و جدایی و longing در عشق پرداخته است.
پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشتآخر از خاک مرا آن گل رعنا برداشت
هوش مصنوعی: دوست من، بالاخره جسد مرا از جا بلند کرد و از خاک، آن گل زیبا را برداشت.
در رهش هیچ کس از خاک مرا برنگرفتنقش پا را نتواند کسی از جا برداشت
هوش مصنوعی: در راه او هیچکس نتوانست اثر قدمهایم را از زمین بردارد، زیرا کسی نمی‌تواند نشانههای وجود مرا از جا حذف کند.
بگذر از هستی و خود را به مقامی برسانتا درین ره ننهی سر، نتوان پا برداشت
هوش مصنوعی: از قید وجود و خودمحوری عبور کن و به مرتبهای برس که در این مسیر، حتی نتوانی سر خود را بالا ببری و پا به جلو بگذاری.
کوه و صحرا همه گلزار شد از گریه ی منمژه ام منت ابر از سر دنیا برداشت
هوش مصنوعی: از اشک‌های من، کوهها و دشتها به زیبایی و سرسبزی درآمدهاند و چشمانم به خاطر این گریهها، از ابرهای آسمان طلب باران کردهاند.
ساقی از بزم برون رفت و دلم با خود برداز پی باده مگر رفت که مینا برداشت؟
هوش مصنوعی: ساقی از مجلس جشن بیرون رفت و دل من را با خود برد. آیا او برای نوشیدن شراب رفت یا اینکه لیوان را برداشت؟
رفت آن سرو روان چون سوی گلزار سلیمبلبل از دامن گل دست تمنا برداشت
هوش مصنوعی: سرو خوشتیپ و زیبایی به سمت باغی خرم رفت و بلبل که از دامان گل دور شد، دیگر نخواست که چیزی از گل درخواست کند.