شمارهٔ ۲۵۷ - سلیم تهرانی

می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ستجامه ی مفت اگر می طلبی، عریانی ست

قصه ی افسر کیخسرو و تاج جمشیدبه سر خاک نشینان که مرصع خوانی ست

آشنایی همه جا از ره نسبت خیزدمست را دوستی ابر ز تر دامانی ست

با چنین کوتهی عمر، بیان نتوان کردقصه ی طول امل را، که سخن طولانی ست

می دوند از پس و پیشم به تماشا خلقیعشق را شور جنون، کوکبه ی سلطانی ست

در تمنای سجود در او کاسته امچون هلال آنچه ز من مانده به جا، پیشانی ست

نتوان گفت می کوثر و آب زمزمشرح کیفیت لعل لب او وجدانی ست

چشم مستی که ربوده ست ز سر هوش مراشیر از نسبت او در پی آهوبانی ست

چاره ی زخم دلم مرهم عیسی نکندخنجری نیست مرا چاک جگر، مژگانی ست

صحبت عشق و جنون گرم چو گردید سلیمکشتی حوصله از شبنم می طوفانی ست