شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: این شعر ابراز اشتیاق و عطش شاعر به عشق و زیبایی است. شاعر خواهان چشمه‌ای است که آب آن خون است، یعنی نمادی از عشق و احساسی عمیق. او در پی شراب است که خود نمادی از عشق و شادمانی، حتی اگر به قیمت درد و Rزخ باشد. در این مسیر، تمامی نشانه‌ها و تجربه‌ها، حتی زخم‌ها و دردها، به نوعی مرتبط با خونند و دلالت بر عمق احساسات دارند. به طور کلی، شعر به جوش و خروش عشق و رنج‌های ناشی از آن اشاره دارد.
من تشنه ی آن چشمه که آبش همه خون استسرگرم سبویی که شرابش همه خون است
هوش مصنوعی: من به دنباله چشمه‌ای هستم که آب آن تنها خون است و درگیر لیوانی هستم که شراب آن همگی خون است.
مستی که کند عیش ز پهلوی دل ماتنها نه شرابش، که کبابش همه خون است
هوش مصنوعی: مستی که از دل ما لذت میبرد، فقط به خاطر شراب نیست؛ بلکه طعم کبابی که با خون پیوند دارد، هم در این شادی نقش دارد.
ساقی بده آن جام که چون شهد محبتاز لب چو فرورفت شرابش، همه خون است
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن جام را به من بده که وقتی مانند شهد محبت از لبانم پایین میرود، شرابش در جانم ایجاد حس درد و خونریزی کند.
در راه تو بر هر لب جویی که رسیدمچون جدول زخم دلم آبش همه خون است
هوش مصنوعی: در مسیر تو، هر جا که به جویی رسیدم، مثل جدول زخمهایم، آب آن همگی از خونِ دلم پر شده است.
بر اسب حنا بسته ز نخجیر فکندنصیاد مرا تا به رکابش همه خون است
هوش مصنوعی: صیاد من را با شلیک تیرش به زمین انداخت و اکنون بر اسبی که حنا بسته، زیر پایش همه جا خون است.
چون موج، سلیم است در انداز کناریزین بحر که در جام حبابش همه خون است
هوش مصنوعی: مانند موج دریا، آرام و بیخشونت کنارهگیری کن از این دریا، زیرا در ظرف حبابی او، همه چیز تلخی و درد است.